ผลิตภัณฑ์ที่น่าสนใจ

"เพลี้ยอ่อน"          เพลี้ยอ่อน (Aphids) เป็นแมลงศัตรูพืชประเภทปากดูด (Sucking Pests) ขนาดเล็กที่สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อพืชผัก ไม้ผล และพืชไร่ ตัวอ่อนและตัวเต็มวัยจะรวมกลุ่มกันอยู่บริเวณยอดอ่อน ใบอ่อน หรือใต้ใบ เพื่อดูดกินน้ำเลี้ยงจากท่อน้ำท่ออาหาร ส่งผลให้ใบพืชหงิกงอ ยอดแห้งเหี่ยว และต้นแคระแกร็น นอกจากทำลายพืชโดยตรงแล้ว เพลี้ยอ่อนยังขับถ่ายมูลเหนียวที่เรียกว่า "มูลน้ำหวาน" (Honeydew) ซึ่งเป็นอาหารชั้นดีของราดำ ทำให้เกิดโรคราดำบดบังการสังเคราะห์แสงของพืช และที่สำคัญที่สุดคือ เพลี้ยอ่อนเป็นพาหะนำโรคไวรัสพืชที่ร้ายแรงหลายชนิด (เช่น โรคใบด่าง) อีกทั้งยังสามารถขยายพันธุ์ได้แบบไม่อาศัยเพศ (Parthenogenesis) ทำให้ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศแห้งแล้ง แนวทางการจัดการด้วยผลิตภัณฑ์อารักขาพืชจาก เอวีอะโกร (AV AGRO)         การควบคุมเพลี้ยอ่อนไม่ให้เกิดการระบาดลุกลาม จำเป็นต้องใช้สารเคมีที่ออกฤทธิ์เร็ว ดูดซึมได้ดี และระงับการขยายพันธุ์ได้อย่างเด็ดขาด โดยผลิตภัณฑ์ของเอวีอะโกรมีแนวทางการจัดการดังนี้: 1. การควบคุมแบบดูดซึมลึกและปกป้องยาวนาน อิมิดาโคลพริด 70 (Imidacloprid 70% WG): สารกำจัดแมลงกลุ่มนีโอนิโคตินอยด์ (Neonicotinoids - กลุ่ม 4A) ชนิดเม็ดเข้มข้นสูง มีคุณสมบัติดูดซึมเข้าสู่ระบบท่อน้ำท่ออาหารของพืชได้อย่างรวดเร็วและยาวนาน (Systemic Action) เมื่อฉีดพ่น สารจะแทรกซึมไปทั่วทั้งต้นพืช รวมถึงยอดอ่อนที่แตกใหม่ เมื่อเพลี้ยอ่อนเข้ามากัดกินหรือดูดน้ำเลี้ยง จะได้รับสารพิษเข้าทำลายระบบประสาทส่วนกลาง ทำให้แมลงเป็นอัมพาต หยุดดูดน้ำเลี้ยง และตายในที่สุด เหมาะอย่างยิ่งสำหรับใช้เป็นสารหลักในการบล็อกการระบาด 2. การกำจัดแบบสัมผัสและแทรกซึมใต้ผิวใบ อะบาเมกติน 1.8 (Abamectin 1.8% W/V EC): สารกำจัดแมลงกลุ่มสารสกัดจากธรรมชาติ (Avermectins - กลุ่ม 6) ออกฤทธิ์แบบถูกตัวตาย กินตาย และมีคุณสมบัติแทรกซึมผ่านชั้นผิวใบ (Translaminar) สารจะซึมผ่านหน้าใบไปกักเก็บอยู่ภายในเนื้อเยื่อใบพืช จึงสามารถกำจัดกลุ่มเพลี้ยอ่อนที่มักหลบซ่อนอยู่ใต้ใบหรือในใบที่หงิกงอได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยจะเข้าไปรบกวนระบบประสาทและกล้ามเนื้อ ทำให้เพลี้ยอ่อนหมดแรงและตายลงอย่างรวดเร็ว บทสรุปและข้อเสนอแนะ         เนื่องจากเพลี้ยอ่อนเป็นแมลงที่วงจรชีวิตสั้นและดื้อยาได้ง่าย การบริหารจัดการที่ถูกต้องตามหลักวิชาการคือ ไม่ควรใช้สารกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งติดต่อกันเกิน 2 ครั้ง         แนะนำให้ใช้ผลิตภัณฑ์ของเอวีอะโกรในลักษณะการฉีดพ่นสลับกลุ่มสาร โดยเริ่มพ่น อิมิดาโคลพริด 70 ในระยะเริ่มพบการระบาดเพื่อเน้นการดูดซึมปกป้องต้นพืชจากภายใน และสลับมาใช้ อะบาเมกติน 1.8 ในรอบถัดไปเพื่อเปลี่ยนกลไกการโจมตีระบบประสาทของแมลง ซึ่งวิธีนี้จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการกวาดล้างเพลี้ยอ่อนได้ย่อยยับ และป้องกันปัญหาการดื้อยาได้อย่างยั่งยืน  

ด้วงเต่าแตง           ด้วงเต่าแตง (Cucurbit Beetle - Aulacophora spp.) เป็นแมลงศัตรูพืชตระกูลแตงที่สร้างความเสียหายรุนแรงในระยะทำลายวิกฤต โดยเฉพาะช่วงพืชแตกใบจริงและระยะต้นกล้า ตัวเต็มวัย จะกัดกินเนื้อใบยอดอ่อน และดอก ทำให้ใบเป็นรูพรุนตามวงรัศมีจนพืชไม่สามารถสังเคราะห์แสงได้ ส่วน ตัวหนอน ที่ฟักจากไข่ในดินจะเข้าทำลายกัดกินรากและโคนต้นใต้ดิน ส่งผลให้ท่อน้ำท่ออาหารเสียหาย ต้นพืชเหี่ยวเฉา และเปิดช่องทางให้เชื้อแบคทีเรียสาเหตุโรคเหี่ยว (Bacterial Wilt) เข้าซ้ำเติม           เนื่องจากด้วงเต่าแตงเป็นแมลงที่มีปีกแข็ง เคลื่อนย้ายได้รวดเร็ว และมีวงจรชีวิตทั้งบนดินและใต้ดิน การจัดการที่ได้ผลจึงต้องใช้สารเคมีที่มีกลไกการออกฤทธิ์ที่แตกต่างและครอบคลุมทุกระยะ แนวทางการจัดการด้วยผลิตภัณฑ์อารักขาพืชจาก เอวีอะโกร (AV AGRO)           เอวีอะโกร นำเสนอแนวทางการควบคุมด้วงเต่าแตงอย่างเบ็ดเสร็จ โดยการผสมผสานกลไกการออกฤทธิ์ของสารเคมี 2 กลุ่ม เพื่อตัดวงจรการทำลายได้อย่างมีประสิทธิภาพ: 1. การควบคุมบนทรงพุ่มและปกป้องยอดอ่อนระยะยาว อะซีทามิพริด 20 SP (Acetamiprid): สารกำจัดแมลงกลุ่มนีโอนิโคตินอยด์ (Neonicotinoids - กลุ่ม 4A) มีคุณสมบัติดูดซึมและแทรกซึมผ่านใบได้ดีเยี่ยม (Systemic & Translaminar) เมื่อฉีดพ่น สารจะกระจายตัวเข้าสู่เนื้อเยื่อพืชอย่างรวดเร็ว ทำให้ออกฤทธิ์ปกป้องใบพืชและยอดที่แตกใหม่ได้ยาวนาน เมื่อด้วงเต่าแตงตัวเต็มวัยเข้ามาบินเกาะและกัดกินใบพืช จะได้รับสารเคมีเข้าสู่ระบบประสาท ทำให้หยุดกินอาหารเป็นอัมพาตและตายในที่สุด 2. การควบคุมแบบเฉียบพลันและตัดวงจรแมลงในดิน ฟิโพรนิล 5 อีซี (Fipronil 5% W/V EC): สารกำจัดแมลงกลุ่มฟีนิลไพราโซล (Phenylpyrazoles - กลุ่ม 2B) ออกฤทธิ์แบบถูกตัวตายและกินตาย (Contact and Stomach action) มีความสามารถในการดูดซึมบางส่วน สารนี้มีความเป็นพิษสูงต่อแมลงปีกแข็งอย่างด้วงเต่าแตง โดยสามารถใช้ฉีดพ่นบนทรงพุ่มเพื่อ "น็อค" ตัวเต็มวัยที่กำลังระบาดได้อย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ ด้วยคุณสมบัติที่ทนทานต่อการสลายตัวในดิน จึงสามารถใช้ฉีดพ่นหรือราดบริเวณโคนต้นเพื่อกำจัดตัวหนอนและดักแด้ของด้วงเต่าแตงที่อาศัยอยู่ใต้ดินได้เป็นอย่างดี   บทสรุปและข้อเสนอแนะ           การบริหารจัดการด้วงเต่าแตงให้สำเร็จและป้องกันการดื้อยา ควรใช้ผลิตภัณฑ์ของเอวีอะโกรในลักษณะการผสมผสานหรือสลับกลุ่มสาร โดยในระยะเริ่มปลูกหรือระยะพบตัวเต็มวัยบินเข้ามาในแปลง แนะนำให้ใช้ ฟิโพรนิล 5 อีซี พ่นเพื่อกำจัดตัวเต็มวัยอย่างรวดเร็วและเคลียร์พื้นที่บริเวณโคนต้น จากนั้นพ่นสลับด้วย อะซีทามิพริด 20 SP เพื่อให้สารดูดซึมเข้าไปปกป้องพืชในระยะยาว ช่วยลดความถี่ในการพ่นยาและเพิ่มประสิทธิภาพในการอารักขาพืชตระกูลแตงได้อย่างยั่งยืน

แมลงหวีขาว              แมลงหวีขาว (Whiteflies) เป็นแมลงศัตรูพืชพยากรณ์ที่สร้างความเสียหายรุนแรงต่อพืชเศรษฐกิจหลายชนิด เช่น พริก มะเขือ มันสำปะหลัง และพืชตระกูลแตง การทำลายของแมลงหวีขาวเกิดจากการดูลูกตัวอ่อนและตัวเต็มวัยที่เข้าทำลายโดยการดูดกินน้ำเลี้ยงบริเวณใต้ใบ ส่งผลให้ใบหงิกงอ เหี่ยวแห้ง และต้นแคระแกร็น นอกจากนี้ แมลงหวีขาวขนาดยังเป็นพาหะนำโรคไวรัสพืช (เช่น โรคใบด่างเหลือง) และมูลของมันที่เป็นสารเหนียว (Honeydew) ยังเป็นแหล่งสะสมของเชื้อราดำ ซึ่งบดบังการสังเคราะห์แสงของพืช              เนื่องจากแมลงหวีขาวมีวงจรชีวิตสั้นและขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว การจัดการควบคุมจึงจำเป็นต้องใช้สารเคมีที่มีกลไกการออกฤทธิ์ที่หลากหลายและมีประสิทธิภาพสูง เพื่อป้องกันการดื้อยา แนวทางการจัดการด้วยผลิตภัณฑ์อารักขาพืชจาก เอวีอะโกร (AV AGRO)              การเลือกใช้สารเคมีในการกำจัดแมลงหวีขาวให้ได้ผลลัพธ์สูงสุด ควรพิจารณาตามความรุนแรงของการระบาดและระยะการเจริญเติบโตของแมลง โดยผลิตภัณฑ์ของเอวีอะโกรมีแนวทางการใช้ดังนี้: 1. การควบคุมในระยะเริ่มต้นและการออกฤทธิ์แบบดูดซึม อะซีทามิพริด 20 SP (Acetamiprid): สารกำจัดแมลงกลุ่มนีโอนิโคตินอยด์ (Neonicotinoids) ออกฤทธิ์ทำลายระบบประสาทของแมลง มีคุณสมบัติดูดซึมได้ดีเยี่ยมและแทรกซึมผ่านใบ (Translaminar) จึงสามารถกำจัดตัวอ่อนและตัวเต็มวัยของแมลงหวีขาวที่ซ่อนอยู่ใต้ใบได้อย่างทั่วถึง มีพิษต่ำต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และเหมาะสำหรับการฉีดพ่นในระยะเริ่มพบการระบาด 2. การควบคุมแบบสัมผัสและไอระเหย (กรณีระบาดปานกลาง) โอเมโทเอต 50 (Omethoate): สารกลุ่มออร์กาโนฟอสเฟต ออกฤทธิ์ทั้งสัมผัสตาย กินตาย และดูดซึมอย่างแรง สามารถกำจัดแมลงประเภทปากดูดได้ดี เอวานอล (ไดอะซินอล - Diazinon): สารกลุ่มออร์กาโนฟอสเฟต ออกฤทธิ์สัมผัสและมีคุณสมบัติเป็นไอระเหย ช่วยให้สารเคมีกระจายตัวเข้าสู่ทรงพุ่มที่หนาแน่นได้ดี เหมาะสำหรับพ่นเพื่อลดประชากรแมลงหวีขาวอย่างรวดเร็ว 3. การจัดการขั้นเด็ดขาดในระยะระบาดรุนแรง (สารผสมสูตรน็อค) เวริมส์ฟอส (ไซเปอร์เมทริน 3% + โพรฟีโนฟอส 40% W/V EC): เป็นสารผสมที่รวมพลังของสารกลุ่มไพรีทรอยด์และออร์กาโนฟอสเฟต ออกฤทธิ์แบบน็อคและถูกตัวตายทันที (Contact and Stomach action) โดยไซเปอร์เมทรินจะทำหน้าที่น็อคตัวเต็มวัยอย่างรวดเร็ว ขณะที่โพรฟีโนฟอสช่วยเสริมฤทธิ์การทำลายและกำจัดไข่หรือตัวอ่อน เหมาะอย่างยิ่งสำหรับใช้ในกรณีที่เกิดการระบาดอย่างรุนแรงเพื่อหยุดยั้งความเสียหายทันที   บทสรุปและข้อเสนอแนะ              การแก้ไขปัญหาแมลงหวีขาวให้ประสบความสำเร็จอย่างยั่งยืน ไม่ควรฉีดพ่นสารเคมีชนิดใดชนิดหนึ่งติดต่อกันเป็นเวลานาน แนะนำให้ใช้ผลิตภัณฑ์ของเอวีอะโกรแบบหมุนเวียนกลุ่มกลไกการออกฤทธิ์ (Mode of Action) เช่น การใช้ อะซีทามิพริด 20 SP สลับกับ เวริมส์ฟอส หรือ เอวานอล เพื่อลดโอกาสการสร้างกลไกต้านทานยา (การดื้อยา) ของแมลงหวีขาว และควรพ่นในเวลาเช้าตรู่หรือเย็นซึ่งเป็นช่วงที่แมลงหวีขาวเกาะนิ่งอยู่ใต้ใบ เพื่อให้สารเคมีสัมผัสตัวแมลงได้แม่นยำที่สุด  

เพลี้ยไฟ: ศัตรูพืชตัวจิ๋วที่สร้างความเสียหายระดับใหญ่             เพลี้ยไฟ (Thrips) เป็นแมลงศัตรูพืชขนาดเล็กที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ เนื่องจากสามารถทำลายพืชได้หลายชนิดและสร้างความเสียหายรุนแรงได้อย่างรวดเร็ว ด้วยขนาดที่เล็กมากเพียง 1-2 มิลลิเมตร และพฤติกรรมที่ซ่อนตัวอยู่ตามซอกมุมของใบหรือดอก ทำให้ยากต่อการสังเกตและควบคุม แต่ผลลัพธ์ของการทำลายกลับเด่นชัดและสร้างความกังวลใจให้แก่เกษตรกรอย่างมาก บทความนี้จะพาทุกท่านไปทำความรู้จักกับศัตรูตัวจิ๋วชนิดนี้อย่างลึกซึ้ง ลักษณะของเพลี้ยไฟ:            เพลี้ยไฟมีลักษณะเด่นคือเป็นแมลงขนาดเล็ก ลำตัวยาวเรียว มีสีน้ำตาลอ่อนหรือเหลืองทอง ปากเป็นแบบดูดซับ (Sucking) ซึ่งออกแบบมาเพื่อเจาะและดูดน้ำเลี้ยงจากเซลล์พืชโดยเฉพาะ ในระยะตัวเต็มวัย จะมีปีกเป็นฝอยคล้ายขนนก (Fringed wings) ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ แต่ปีกนี้มักจะดูได้ยากด้วยตาเปล่า พวกมันมักจะอาศัยอยู่ตามใต้ใบพริก มะเขือเทศ หรือซอกกลีบดอกไม้ ซึ่งเป็นจุดที่เข้าถึงได้ยากสำหรับการฉีดพ่นสารเคมี วงจรชีวิตเพลี้ยไฟ: วงจรชีวิตของเพลี้ยไฟค่อนข้างสั้นและรวดเร็ว โดยเฉลี่ยใช้เวลาประมาณ 15-20 วันเท่านั้น ซึ่งประกอบด้วย 5 ระยะหลักดังนี้: ระยะไข่: ไข่มีขนาดเล็กมาก มักถูกฝังไว้ในเนื้อเยื่อพืช ระยะตัวอ่อน (Nymph): มี 2 ระยะ ซึ่งจะคล้ายกับตัวเต็มวัยแต่ไม่มีปีก และทำลายพืชโดยการดูดน้ำเลี้ยงอย่างหนัก ระยะดักแด้ (Pupal stages): มี 2 ระยะ ได้แก่ ระยะ Prepupa และ Pupa ระยะนี้มักจะไม่เคลื่อนที่และไม่ทำลายพืช แต่มักจะอยู่ในดินหรือซอกพืช ระยะตัวเต็มวัย: เป็นระยะที่มีปีกและสามารถบินกระจายไปทำลายพืชในบริเวณอื่นได้ ความเสียหายที่เกิดจากเพลี้ยไฟ:        เพลี้ยไฟสร้างความเสียหายโดยการใช้ปากเจาะและดูดน้ำเลี้ยงจากใบพืช ดอก และผลอ่อน อาการเสียหายที่พบบ่อยได้แก่: ใบแห้งกรอบ ใบม้วน: เมื่อน้ำเลี้ยงถูกดูดไปมาก ใบจะเริ่มแห้งและขอบใบม้วนขึ้น ใบหงิก: ใบที่กำลังพัฒนาจะผิดรูป บิดเบี้ยว หงิกงอ ใบสีเงินหรือสีเทา: อาการนี้เกิดจากอากาศเข้าไปแทนที่เซลล์พืชที่ถูกดูดน้ำเลี้ยงไป ทำให้เห็นเป็นรอยสีเงินหรือสีเทาบนผิวใบ ผลผลิตเสียหาย ผิวไม่สวย: หากเกิดการทำลายในระยะผลอ่อน จะทำให้ผลมีแผลเป็น ผิวขรุขระ ไม่สวยงาม และมูลค่าลดลง ยอดแห้งตาย: ยอดอ่อนที่ถูกทำลายอย่างหนักจะแห้งและตายในที่สุด พืชที่มักพบการระบาด: เพลี้ยไฟสามารถทำลายพืชได้หลายชนิด ทั้งพืชผัก ไม้ดอก และไม้ผล แต่ที่พบบ่อยได้แก่ พริก มะเขือเทศ แตงกวา องุ่น และกล้วยไม้ การป้องกันและกำจัด: เนื่องจากเพลี้ยไฟซ่อนตัวเก่งและมีวงจรชีวิตสั้น การควบคุมจึงต้องอาศัยการผสมผสานหลายวิธีและต้องทำอย่างสม่ำเสมอ โดยมีแนวทางดังนี้: มาตรการควบคุมที่ยั่งยืน: ประกอบด้วยการสลับกลุ่มยาฆ่าแมลงเพื่อป้องกันการดื้อยา และการเลือกใช้ยาในช่วงเวลาที่เหมาะสม เช่น ช่วงเช้าหรือช่วงที่การระบาดเริ่มต้น การเลือกใช้สารเคมี: สำหรับการควบคุมทางเคมีที่มีประสิทธิภาพ เอวีอะโกร ขอแนะนำผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการพิสูจน์แล้วดังนี้:     อะบาเมกติน 1.8: มีประสิทธิภาพในการกำจัดเพลี้ยไฟและไรแดงอย่างดีเยี่ยม กลไกการออกฤทธิ์: เป็นสารกำจัดแมลงและไรกลุ่มที่ 6 ออกฤทธิ์แบบสัมผัสตายและกินตาย (Contact and Stomach poison) โดยจะเข้าไปขัดขวางการส่งกระแสประสาท (Inhibits GABA transmission) ของแมลง สรรพคุณและจุดเด่น: ควบคุมและกำจัดได้ทั้งเพลี้ยไฟและไรแดงอย่างเด็ดขาด (Broad spectrum for thrips and mites) แทรกซึมเข้าสู่ใบพืชได้ดี ยึดเกาะใบได้เหนียวแน่น ทนทานต่อการชะล้างของฝน สลายตัวได้เร็วบนผิวพืช ทำให้ไม่มีสารพิษตกค้างสะสมยาวนานจนเกินไป การนำไปใช้: เหมาะสำหรับฉีดพ่นเมื่อเริ่มพบการระบาดของไรแดงหรือเพลี้ยไฟในแปลง         ฟิโพรนิล 5 EC: สารกำจัดแมลงกลุ่มที่ 2 ที่มีประสิทธิภาพในการกำจัดเพลี้ยไฟและหนอน กลไกการออกฤทธิ์: เป็นสารกำจัดแมลงกลุ่มที่ 2 ออกฤทธิ์ทั้งแบบกินตายและสัมผัสตาย โดยเข้าไปขัดขวางการทำงานของช่องผ่านคลอไรด์ที่ควบคุมด้วยระบบประสาท (GABA receptor) ทำให้ระบบประสาททำงานผิดปกติและตายลง สรรพคุณและจุดเด่น: สามารถควบคุมและกำจัดแมลงได้อย่างกว้างขวาง (Broad spectrum) ทั้งกลุ่มเพลี้ยและหนอนตัวร้าย มีประสิทธิภาพสูงมากในการน็อกและกำจัดเพลี้ยไฟ รวมถึงหนอนเจาะสมอหรือหนอนม้วนใบพืช มีกลิ่นเฉพาะตัวที่ช่วยในเรื่องการขับไล่แมลงไม่ให้เข้ามาวางไข่หรือทำลายซ้ำ การนำไปใช้: ใช้ฉีดพ่นเมื่อแปลงพืชเกิดการระบาดร่วมกันของทั้งหนอนและเพลี้ยไฟ             ไทอะมีทอกแซม 25 WG: สารฆ่าแมลงกลุ่มนีโอนิโคตินอยด์ที่ใช้ได้ทั้งการฉีดพ่นทางใบและการราดโคนต้น เพื่อควบคุมเพลี้ยไฟและแมลงปากดูดอื่นๆ กลไกการออกฤทธิ์: สารฆ่าแมลงกลุ่มนีโอนิโคตินอยด์ (Neonicotinoids) ออกฤทธิ์แบบดูดซึม (Systemic action) ได้อย่างรวดเร็ว โดยเข้าไปเลียนแบบและจับกับตัวรับสารสื่อประสาท (Acetylcholine receptors) ทำให้อัมพาตและตายในที่สุด สรรพคุณและจุดเด่น: สามารถดูดซึมเข้าทางรากและใบได้อย่างรวดเร็ว วิ่งพล่านปกป้องเนื้อเยื่อพืชได้ทั่วทั้งต้น เน้นควบคุมแมลงปากดูดโดยเฉพาะ เช่น เพลี้ยไฟ เพลี้ยอ่อน เพลี้ยแป้ง และแมลงหวี่ขาว มีระยะเวลาในการควบคุมและคุ้มครองพืชที่ยาวนานกว่าสารประเภทสัมผัส มีคุณสมบัติพิเศษช่วยชักนำให้พืชสร้างความต้านทานต่อโรคพืชบางชนิดและทนทานต่อสภาพแล้งได้ดีขึ้น การนำไปใช้: สามารถใช้ฉีดพ่นทางใบ หรือใช้ราดโคนต้นเพื่อให้พืชดูดซึมผ่านระบบรากขึ้นไปปกป้องต้นพืชระยะยาว                  การใช้สารเคมีอย่างปลอดภัยและตามคำแนะนำของฉลากเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง และควรหมั่นตรวจดูพืชผักเพื่อพบการระบาดในระยะเริ่มแรกและจัดการได้ทันท่วงที

โรคใบจุดในพริก           โรคใบจุด (Leaf Spot) เป็นหนึ่งในโรคพืชที่สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อผลผลิตพริกในประเทศไทย โดยมีสาเหตุหลักมาจากเชื้อรา Cercospora capsici (โรคใบจุดตากบ) หรือเชื้อแบคทีเรีย Xanthomonas axonopodis pv. vesicatoria ซึ่งทำให้ใบพริกเกิดแผล จุดด่าง และร่วงก่อนกำหนด ส่งผลให้ต้นพริกสังเคราะห์แสงได้ลดลง ต้นแคระแกร็น และผลผลิตลดลงอย่างมีนัยสำคัญ            เชื้อสาเหตุและลักษณะอาการของโรคใบจุดในพริก  โรคใบจุดในพริกที่พบส่วนใหญ่เกิดจากเชื้อรา 2 กลุ่มหลัก ดังนี้:            โรคใบจุดตากบ (Cercospora Leaf Spot): เกิดจากเชื้อรา Cercospora capsici อาการเริ่มแรกเป็นจุดช้ำน้ำขนาดเล็ก ต่อมาแผลจะขยายใหญ่ขึ้นเป็นทรงกลมหรือรี บริเวณกลางแผลมีสีเทาหรือสีขาว ขอบแผลมีสีน้ำตาลเข้มล้อมรอบ มองดูคล้ายตากบ            โรคใบจุดสลับ หรือจุดดำ (Alternaria Leaf Spot): เกิดจากเชื้อรา Alternaria spp. ลักษณะแผลเป็นจุดสีน้ำตาลเข้มถึงดำ และมักจะเห็นเป็นวงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ (Target spot) อาการของโรคที่ต้องเฝ้าระวัง ระยะเริ่มแรก: พบจุดแผลขนาดเล็กสีน้ำตาลเข้มหรือสีน้ำเงินบนใบพริก ระยะลุกลาม: แผลจะขยายใหญ่ขึ้น ตรงกลางแผลมีสีเทาหรือสีขาวนวล ขอบแผลมีสีน้ำตาลเข้ม ลักษณะคล้าย "ตากบ" (Cercospora Leaf Spot) ระยะรุนแรง: แผลจะกระจายทั่วใบ ใบจะเริ่มเหลือง แห้ง และหลุดร่วงในที่สุด หากเกิดขึ้นในระยะติดดอกออกผล จะทำให้ผลพริกมีขนาดเล็กและบิดเบี้ยว            การจัดการโรคใบจุดให้ได้ผลดีที่สุดในทางวิชาการ คือการผสมผสานระหว่างสารประเภท สัมผัส (Protectant) เพื่อเคลือบปกป้องผิวใบ และสารประเภท ดูดซึม (Systemic) เพื่อซึมลึกเข้าไปรักษาแผลจากภายใน ผลิตภัณฑ์ ไดเมโทมอร์ฟ 50 WG และ คลอโรทาโลนิล 75 จากเอวีอะโกร จึงเป็นคู่สารเคมีที่ถูกจัดวางมาเพื่อตอบโจทย์กลยุทธ์นี้ได้อย่างสมบูรณ์             คลอโรทาโลนิล 75 สารป้องกันกำจัดโรคพืชประเภทสัมผัส (Non-systemic / Protectant) กลุ่มเคมี: กลุ่ม M05 (Multi-site action) กลไกการทำงาน: คลอโรทาโลนิลจะทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังเคลือบอยู่บนผิวใบพริก โดยเข้าไปยับยั้งการทำงานของเอนไซม์และขัดขวางกระบวนการเผาผลาญพลังงานในเซลล์ของสปอร์เชื้อรา ทำให้สปอร์เชื้อราที่ปลิวมาเกาะไม่สามารถงอก (Spore germination) หรือแทงทะลุเข้าสู่ผิวใบพริกได้ ข้อดี: เนื่องจากออกฤทธิ์หลายตำแหน่ง (Multi-site) เชื้อราจึงพัฒนาความต้านทานหรือดื้อยาได้ยากมาก         ไดเมโทมอร์ฟ 50 WG สารป้องกันกำจัดโรคพืชประเภทดูดซึมและแทรกซึม (Systemic / Translaminar) กลุ่มเคมี: กลุ่ม 40 (Carboxylic acid amides: CAA) กลไกการทำงาน: ออกฤทธิ์ดูดซึมเข้าสู่เนื้อเยื่อใบพริกได้อย่างรวดเร็ว โดยเข้าไปยับยั้งการสร้างผนังเซลล์ (Cell wall synthesis) ของเชื้อราในส่วนที่เป็นฟอสโฟลิปิด ทำให้เส้นใยของเชื้อราไม่สามารถเจริญเติบโต ฝ่อ และหยุดการลุกลามของแผลเก่าทันที ข้อดี: สูตร WG (Water Granule) เป็นเม็ดละลายน้ำง่าย ไม่ฟุ้งกระจาย และไม่ทิ้งคราบขาวบนใบหนาแน่นจนบดบังแสง   อัตราและวิธีการใช้ สูตรผสมพ่น: ใช้ ไดเมโทมอร์ฟ 50 WG (อัตรา 10-15 กรัม) ผสมร่วมกับ คลอโรทาโลนิล 75 (อัตรา 20-30 กรัม) ต่อน้ำ 20 ลิตร ระยะป้องกัน (ก่อนเกิดโรค หรือช่วงฟ้าปิดฝนตกชุก): ฉีดพ่นทุก ๆ 7-10 วัน เพื่อสร้างเกราะป้องกันไม่ให้สปอร์เชื้อราฝังตัว ระยะรักษา (เมื่อเริ่มพบจุดแผลตากบหรือแผลวงสลับ): ฉีดพ่นร่วมกันทันที โดยพ่นซ้ำ 2 ครั้ง ห่างกัน 5 วัน เพื่อหยุดแผลเก่าและบล็อกใบใหม่ไม่ให้ติดเชื้อเพิ่ม             การจัดการโรคใบจุดในพริกให้ประสบความสำเร็จอย่างยั่งยืน จำเป็นต้องอาศัยกลยุทธ์การป้องกันควบคู่กับการรักษา การจับคู่ระหว่าง คลอโรทาโลนิล 75 ซึ่งเป็นสารสัมผัสเคลือบผิวใบประสิทธิภาพสูง ร่วมกับ ไดเมโทมอร์ฟ 50 WG ซึ่งเป็นสารดูดซึมทำลายเส้นใยจากภายใน ของเอวีอะโกร ถือเป็นแนวทางตามหลักวิชาการที่ถูกต้อง ช่วยลดปัญหาการดื้อยาของเชื้อรา ยืดอายุใบพริกให้เขียวสมบูรณ์ เพิ่มพื้นที่สังเคราะห์แสง และนำไปสู่การเก็บเกี่ยวผลผลิตพริกที่มีคุณภาพและได้ปริมาณสูงสุด ข้อแนะนำเพิ่มเติม: ควรหลีกเลี่ยงการพ่นสารกลุ่มสัมผัสในช่วงที่มีแดดจัดเพื่อป้องกันอาการใบไหม้ และควรฉีดพ่นให้ทั่วทั้งหน้าใบและหลังใบเนื่องจากเชื้อรามักซ่อนตัวอยู่ใต้ใบพริก